Bi koridor ortası muhabbetinden öte değildin bazen
Söylediğin her cümle doğanın kanunuydu
Doğruydu tüm yanılmaların
Cümlelerin emirdi
Hiç konuşmaz zamanlarımızda
Sus geldiğinde içimize
Rüzgarı severdik ellerimizle
Çırpınan Karadenizi ilk orada tanımıştık
Bizim evimizde
Yaşımız umrumuz muydu
Girerdik bulduğumuz bahçenin ilk köşesine
Erikler bizim yeşiller bizim hava bizim doğa bizim
Dönüm noktasıydı yeşillikler kaderimizin
Sıcak soğuk yoktu bize yürümek vardı birlikte
Şimdi içimi kovalayan veda cümleri kaldı
Son yaprak da düştü hayat ağacımızdan
Tadı kaldı anıların düşlerin rüyaların
Bi de söylenen güzel söyler
"Yüreğinin götürdüğü yere git"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder