Ben dikmeyi bilmeyen biçişsiz bir terzi
Makasım elimde ve masum kumaştın sen
Biçimini yanlış yaptığım saten düşesim
İçimin titremeleri kaygıları vardı ve titredi makasım
Yinede biçimsiz kumaşımı yüreğe giydirdim
Şimdi ise ben mi biçimsizdim yoksa kumaş mı hatırlamıyorum bile
Bi yolda yürüyorum etrafım bomboş ve karanlık
Bi mum arıyorum civarda
Ama ışık yok hatayı baştan söküp dikmek için
Bi ıslık çalıyor uzaklardan sanki denizin arasından
Bi ses bi yürek gel diyor
Gel diyor da dili lâl
Bi damla gözyaşı ayaklarımın altından süzülüp gidiyor
Şimdi susmak mı
Gidip onunla ağlamak mı
En iyisi kumaşı çıkarıp atmak
Bir hırsla ya da bi alevle ama atmak..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder